Vandaag herdenken we de mensen die stierven voor onze vrijheid. Morgen vieren we bevrijding van onderdrukking. Zo lang er nog kwalijke feiten ontdekt worden, oorlogsmisdadigers vrij rondlopen, groepen mensen gediscrimineerd, onderdrukt, uitgemoord worden… zolang zal de tweede wereldoorlog een teken blijven om voor vrede te vechten. Maar in dit stukje trek ik het breder, de dood, verdriet, de blijheid van vrijheid. Ik moest denken aan:

 

- Mijn oom, die afgevoerd werd naar een Duits werkkamp, maar levend terugkwam. Vrij, maar van binnen bleef de dood van zijn herinneringen.

- Mijn vader, die haastig zijn laatste geld gaf aan iemand die naar een kamp gebracht werd. Daarmee gaf hij die persoon de kans daar nog extra eten te regelen. De man kwam terug, en vertelde er dankbaar over. Het had voor hem een piepklein stukje vrijheid betekend.

- Mijn moeder, die verhalen vertelde hoe na de oorlog onterecht afgerekend werd met mensen die helemaal niet ‘fout’ geweest waren. Zowel ‘goed’ als ‘fout’ maken soms misbruik van macht. Nog steeds.

 

Maar ik moest ook denken aan comapatiënten: De beklemmende spanning tussen dood en de vrijheid om te blijven leven. Ik wens hun familie’s sterkte.

En, heel vreemd, ik dacht aan Pim Fortuyn, nu 10 jaar geleden vermoord. De politiek zou er van geleerd moeten hebben. Toch zitten ze nog steeds vast in dezelfde patronen. Pim was niet de ‘Messias’ die veel mensen in hem zagen, maar hij moet niet weggeschreven worden uit de schoolboeken, zoals nu gebeurd. ‘Politiek correct’ kan ook heel fout zijn.

‘Een volk dat voor tirannen zwicht,

zal meer dan lijf en goed verliezen;

Dan dooft het licht.”

(oud gedicht van H. van Randwijk)

 Onderdrukking is overal.. bevrijding kan er ook zijn. Laten we met elkaar het Licht aanhouden, in onszelf en bij anderen!