Naar de schouwburg, voor een show van de Grote Diva.

Rolstoelplaats op het begin van het balkon gereserveerd. Mooie stek, en niemand heeft daar last van Kees-in-Sjees. Vol voorpret rol ik naar het balkon.

Nee hè…de schouwburg heeft die plaats aan een andere rolstoeler gegeven!

Breeduit geparkeerd zit ze daar, zonder inzicht om de doorgang voor anderen gemakkelijker te maken. Ze trekt een gezicht van ‘ik heb hier recht op.’ Veel rolstoelers denken dat ze overal ‘recht’ op hebben.

Ik denk dat ze Dien heet. Dwarse Dien.

Op het balkon is nog plaats, maar dan moet zij even opzij gaan, zodat ik er langs kan. De schouwburg heeft onze rolstoelplaatsen slecht ingedeeld.

‘Wilt u even opzij rijden, zodat ik er langs kan’ vraag ik vriendelijk.

Daar heeft Dwarse Dien geen trek in. ‘Nee, ik zit hier best.’

‘Ik moet er alleen even langs, dan zit ik óók best’ antwoord ik geprikkeld.

‘Dat is jouw probleem, niet het mijne’ zegt ze opgefokt. Waarschijnlijk heeft ze in een somber buurthuis een assertiviteitstraining gevolgd bij de laatst overgebleven zure oude welzijnswerkster.

‘Kom op, karretjesdoos’ zeg ik boos, ‘opzij!’

Ze gilt: ‘Nooit! Je zal me hier weg moeten slepen, lamme malloot!

Ik lach honend: ‘Ik verspil geen energie aan jouw dikke lijf in die Flintstone kar.’

Nu wordt ze paars van woede. Ze klapt de beensteun van haar rolstoel horizontaal naar voren, en rijdt snel vooruit. Haar beensteun schiet als een stormram richting mijn kruis.

Ik weet haar te ontwijken, grijp haar lange paardenstaart, en trek haar hoofd naar achteren. Ze is al gehandicapt, dus een kapotte nekwervel kan er ook nog wel bij. Ze plaatst echter haar puntig misvormde elleboog vol in mijn gezicht. Au.

Het publiek merkt dat er een relletje gaande is. Ze komen om ons heen staan. De vrouwen moedigen de rolstoelster aan, de mannen mij.

‘Knijp z’n (piep… censuur) tot moes!’ roepen enkele deftige dames.

‘Trek die dwarse kop van d’r romp,’ reageren enkele beschaafde heren.

‘Duw die (piep… censuur) van het balkon!’ vervolgen de keurige dames.

De strijd eindigt gelijk. We storten allebei naar beneden.

Gillend word ik wakker. Het was maar een droom!

Als rolstoeler naar een schouwburg, is echter vaak een nachtmerrie qua toegankelijkheid. Daarom heb ik, voor alle zekerheid, een strijdvaardige rolstoel gekocht. Zie foto.